Ο Γενικός Γραμματέας του Επιμελητηρίου της Εύβοιας Γιάννης Μαραγκός σχολιάζει μετά τα νέα φορολογικά μέτρα:

Στην προσπάθειά τους στο οικονομικό επιτελείο να δικαιολογήσουν την αδυναμία τους να ελέγξουν την μεγάλη φοροδιαφυγή στα πετρελαιοειδή και το παρεμπόριο έχουν επιδοθεί σε μία συντονισμένη προσπάθεια σπίλωσης της μικρομεσαίας επιχείρησης.

Παράλληλα έχει ξεκινήσει ένας ανελέητος αγώνας να στραφεί η κοινωνία  κατά των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, δημιουργώντας ένα τοξικό έως εχθρικό περιβάλλον ανάμεσα πελατών και επιχειρήσεων.

Μιλούν για παραδείγματα των 10.000 ευρώ που δηλώνει το 70%, ή λιγότερα από 7.000 ευρώ που δηλώνει το 20% των επαγγελματιών.

Αναφέρονται στα  μικρότερα εισοδήματα των επαγγελματιών από τους εργαζόμενους τους και επιτηδευμένα ξεχνούν ότι οι επιχειρήσεις βρίσκονται σε μεταβατικό στάδιο.

Παραβλέπουν την δωδεκαετή οικονομική κρίση που σίγουρα δεν ευθύνονται οι ίδιοι και τρία χρόνια υγειονομικής κρίσης, με πολλές λάθος επιλογές όχι φυσικά από την πλευρά των επαγγελματιών.

Ηθελημένα αγνοούν ότι   η ΜμΕ προσπαθεί να κρατηθεί στα πόδια της με νύχια και με δόντια έστω και αν πολλές φορές ο επαγγελματίας φθάνει στο σημείο να εκποιεί μέρος της περιουσίας του από παλαιά εισοδήματα προσδοκώντας μάταια  σε μία δικαιότερη αντιμετώπιση.

Δεν αναρωτήθηκαν ποτέ εάν τα εν λόγω χαμηλά  εισοδήματα δεν είναι λόγω φοροδιαφυγής αλλά λόγω της εχθρικής αντιμετώπισης που έχει η μικρομεσαία επιχείρηση από την Πολιτεία.

Δεν σκέφτηκαν ποτέ ή δεν θέλουν να δεχτούν πως, μία επιχείρηση που έχει τζίρο περισσότερα από 200.000 ευρώ ετησίως, γιατί φθάνει να δηλώνει κέρδη κάτω από 10.000 ευρώ.

Δεν θα αναφερθώ στο άδικο τέλος επιτηδεύματος και τον αποκλεισμό των επαγγελματιών από το αφορολόγητο των 10.000, θα εστιάσω στα επιπλέον βάρη μιας μικρομεσαίας επιχείρησης, που είτε λόγω άγνοιας είτε λάθος χειρισμού  του Οικονομικού επιτελείου, το πραγματικό κέρδος των 25.000 - 30.000 γίνεται 10.000 ευρώ ή ακόμη πολύ μικρότερο.

Μιάς και αναφέρουν όμως αριθμούς και παραδείγματα, με τα ίδια ακριβώς θα αντιπαρατεθώ.

Παράδειγμα 1: Η χρήση πληρωμής με POS (που για να ξεκαθαρίζω την θέση μου καλώς καθιερώθηκε ), σε αντίθεση με την πολύ μεγάλη προμήθεια των τραπεζών και την ανοχή της κυβέρνησης έχει φέρει στις επιχειρήσεις ένα τεράστιο κόστος. Ενδεικτικά για μία επιχείρηση με μέσο ημερήσιο τζίρο 1000 - 1500 ευρώ η προμήθεια των συναλλαγών  ανέρχεται σε 9000 ευρώ ετησίως.

Παράδειγμα 2: Η επαναλαμβανόμενη άρνηση καθιέρωσης του ακατάσχετου επαγγελματικού  λογαριασμού οδηγεί τις επιχειρήσεις σε άλλους τρόπους συναλλαγών γνωστούς στο οικονομικό επιτελείο. Τρόποι όμως που επιφέρουν  επιπλέον ετήσιο κόστος 3000 - 4000.

Παράδειγμα 3: Ο αποκλεισμός των ΜμΕ από το τραπεζικό σύστημα αναγκάζει τους επαγγελματίες σε ένα έμμεσο τρόπο αναζήτησης κεφαλαίου κίνησης μέσω των προσωπικών  πιστωτικών καρτών με επιτόκιο, πάλι με την ανοχή της κυβέρνησης πενταπλάσιο περίπου  από το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένα επιπλέον κόστος για την επιχείρηση 3.000 - 5.000 ετησίως.

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς ιδιαίτερες οικονομικές γνώσεις. Με μία απλή πράξη προσθαφαίρεσης μπορεί και ο πλέον δύσπιστος πολίτης να δει την πραγματική εικόνα για τα εισοδήματα των επαγγελματιών. Πώς δηλαδή τα μισά από τα κέρδη των επιχειρήσεων δεν μένουν στην επιχείρηση ώστε να αποδώσει το φόρο που του αναλογεί αλλά καταλήγουν στις τράπεζες.
Το θέμα όμως δεν είναι να το δουν οι πολίτες αλλά αυτοί που έχουν αποφασίσει να στείλουν την μικρομεσαία επιχείρηση στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Μαραγκός Γιάννης
Γενικός Γραμματέας
Επιμελητηρίου
Ευβοίας 

Ο Γενικός Γραμματέας του Επιμελητηρίου της Εύβοιας, Γιάννης Μαραγκός, αναδεικνύει τα προβλήματα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και επισημαίνοντας μεταξύ άλλων πως η μικρομεσαία επιχείρηση αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας η οποία πλην ελαχίστων περιπτώσεων, δεν έχει βρει την ανάλογη στήριξη. Αντίθετα, όπως επισημαίνει ο κ. Μαραγκός, βρίσκεται σε διαρκή διωγμό που στόχο έχει τη συρρίκνωση ή γιατί όχι και την εξαφάνιση της.

Ο κ. Μαραγκός επισημαίνει:

«Σήμερα  στην χώρα μας υπάρχουν 810.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις οι οποίες αποτελούν το 90% του  συνόλου της Επικρατείας.

Απασχολούν 2.3 εκατομμύρια  εργαζόμενους αξιοπρεπώς αμειβόμενους, με ετήσιο τζίρο 240 δις, ενώ ο μέσος όρος επενδύσεων αυτών των επιχειρήσεων ανέρχεται στα 9,3 δις ετησίως.

Αποδεδειγμένα και χωρίς ίχνος υπερβολής η μικρομεσαία επιχείρηση αποτελεί την ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας η οποία όμως, πλην ελαχίστων περιπτώσεων όχι μόνο  δεν έχει βρει την ανάλογη στήριξη, αντίθετα βρίσκεται σε διαρκή διωγμό που στόχο έχει την συρρίκνωση ή γιατί όχι και την εξαφάνιση της.

Κατά διαστήματα έχουν παρουσιαστεί διάφορες ανεφάρμοστες λύσεις εντυπωσιασμού και αυτό  αποδεικνύεται από την απαγορευτική συμμετοχή των υποψηφίων επιχειρήσεων προς ένταξη, ή από την αναποτελεσματικότητα όσων συμμετείχαν.

Στο πλαίσιο μιας ειλικρινούς και ουσιαστικής βοήθειας προς τις επιχειρήσεις που σημειωτέων δεν ευθύνονται για τις πολιτικές αστοχίες που οδήγησαν στην οικονομική κρίση του 2010, όπως επίσης δεν ευθύνονται, για την λάθος διαχείριση του COVID 19 με τις ανάλογες επιπτώσεις στις μικρές επιχειρήσεις έναντι των μεγάλων ομίλων, ο επιχειρηματικός κόσμος βλέπει πλέον σαν μονόδρομο μία σειρά  μέτρων που είναι:

• Άμεση λύση στο υψηλό κόστος ενέργειας.

• Καθιέρωση  ακατάσχετου επαγγελματικού λογαριασμού.

  
• Κατάργηση  Τέλους επιτηδεύματος.

• Κατάργηση ή μείωση στα Τεκμήρια διαβίωσης.

• Μείωση φορολογίας με γοργούς ρυθμούς,
ώστε σταδιακά στα επόμενα πέντε έτη να σταθεροποιηθεί στο 12%.

• Καθιέρωση μιάς δυνατής (εφικτής) πάγιας ρύθμισης για οφειλές προς εφορία και ασφαλιστικά ταμεία για χρέη που δημιουργήθηκαν στην περίοδο της οικονομικής κρίσης και την περίοδο της πανδημίας.  

• Αναστολή όλων των αναγκαστικών μέτρων είσπραξης από εφορία, ΕΦΚΑ και ΚΕΑΟ έως ότου επέλθει η επιχειρηματική κανονικότητα.

• Επαναφορά αφορολόγητου στους επαγγελματίες σύμφωνα με ότι ισχύει για όλες τις κοινωνικές τάξεις φορολογουμένων.

• Εύρεση ενός νέου έξυπνου τρόπου επιδότησης ανεργίας, άμεσα  συνδεδεμένο με  την επιδότηση θέσεων εργασίας.

• Είσπραξη χρημάτων των επιχειρήσεων από προγράμματα ΟΑΕΔ το αργότερο εντός τριμήνου

• Δυνατότητα πραγματικής συμμετοχής των ΜμΕ σε προγράμματα ΕΣΠΑ

• Δυνατότητα ουσιαστικής συμμετοχής των Μμε στο ταμείο ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας

•  Ευκολότερη πρόσβαση των ΜμΕ στο τραπεζικό σύστημα.
Από τις 810,000 ΜμΕ μόνο οι 40,000 τυγχάνουν τραπεζικού ενδιαφέροντος.

Τα αιτήματα του επιχειρηματικού  κόσμου έχουν ελάχιστο έως μηδενικό δημοσιονομικό κόστος, δεν είναι ανέφικτες προτάσεις και παρέχουν  ουσιαστικές λύσεις.
Το μόνο που χρειάζεται είναι πολιτική βούληση.»