Η ευβοιώτισσα Ολυμπιονίκης Ειρήνη Αϊνδιλή αναπολεί το Σύδνεϋ 15 χρόνια πριν. Σαν να μην πέρασε μια μέρα για εκείνη και τις «αδερφές» της όπως αποκαλεί  τις συναθλήτριες και τις προπονήτριες δύο από αυτές δεν είναι σήμερα μαζί τους…Τις βλέπουν όμως και τις καμαρώνουν από εκεί ψηλά. Η συναθήτρια της Εύα Πολάτου που έχασε τη ζωή της σε τροχαίο πριν από ένα χρόνο και η λατρεμένη της προπονήτρια που έφυγε από τη ζωή λίγους μήνες μετά την επιτυχία των κοριτσιών στο Σύδνεϋ.

Η Ειρήνη Αϊνδιλή γράφει…

Ήταν 30 Σεπτεμβρίου 2000 στο μακρινό Σύδνεϋ ...Η Γερμανία εκτελούσε το πρόγραμμα της...η καθεμία από εμάς προσπαθούσε να συγκεντρωθεί...Εγώ σε στάση releve με την πετσέτα να σκουπίζω τα ιδρωμένα χέρια μου από το άγχος μου στην κορύφωση να προσεύχομαι...Η Χαρά δίπλα μου να κοιτάζει με μάτια ορθάνοικτα την κ. Ελένη στις τελευταίες οδηγίες που έδινε...Η Εύα λίγο πιο δίπλα να κοιτάζει την κ. Βάσω που κάτι της έλεγε...Η Άννα να εκτελεί μια ισορροπία...η Μαρία να προσεύχεται....και η Κλελια να κρατεί τις μασκότ της ομάδας...Και ήρθε η στιγμή που έπρεπε να ετοιμαστούμε.... Τα 3/4 της κερκίδας απόδημοι έλληνες όρθιοι και να φωνάζουν: "ΕΛΛΑΣ-ΕΛΛΑΣ"....(ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που αισθάνθηκα λιποθυμία από το βάρος...Ήξερα ότι όλοι οι Έλληνες σε όλο το κόσμο περίμεναν να παρακολουθήσουν την προσπάθεια μας και να πανηγυρίσουν την επιτυχία μας....)

Ξέραμε ότι έπρεπε να εκτελέσουμε σωστά το πρόγραμμα...Δύσκολο για μια Ολυμπιάδα....και η φωνη της κοπέλας από τα μικρόφωνα λέει..."The next team...HELLAS...GREECE...".... Ησυχία σε όλο το στάδιο. Μόνο πέντε φωνές ακουστήκαν...ΟΙ 5 ΜΑΜΑΔΕΣ ΜΑΣ...Τα μάτια μας γέμισαν δάκρυα και ένα ρίγος διαπέρασε το σώμα μας....και η ήρθε η μεγάλη ώρα. Η ώρα της εκτέλεσης του προγράμματος...Η ώρα που ήξερες ότι είχες δουλέψει πολύ...Τις θυσίες, τους πόνους, το κλάμα, την κούραση...και άλλα πολλά...Το μπιμπ της μουσικής ξεκίνησε και κάτω από τους ήχους του τραγουδιού "Τα παιδιά του Πειραιά" εκτελέσαμε σωστά το πρόγραμμα...19733 έδειξε ο πίνακας...Η μεγαλύτερη βαθμολογία του αγώνα...Το όνειρο μας έγινε πραγματικότητα...Η ΕΛΛΑΔΑ στο τρίτο σκαλί του βάθρου...Κλάματα, χαρά, συναισθήματα μοναδικά...Η ελληνική σημαία να υψώνεται ψηλά...Δεν θα πω τίποτα άλλο...Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους τους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου....Ένα ευχαριστώ στους γονείς μου....τον αδελφό μου...τις αδελφές μου Χριστοδούλου Εύα, Χαρά Καριάμη, Μαρία Γεωργάτου, Κλέρια Πανταζή σας αγαπώ....κ. Μαρινα, κ. Βασω, κ. Μαρία Παχτα Έφη Πανταζίδου, Σοφία Μπούρα, Χρύσα Γεωργακάκη, Δημήτρη Δημητρόπουλε σας ευχαριστώ...Άγγελε μου ΑΝΝΑ, μας λείπεις...κ. ΕΛΕΝΗ να προσεχετε η μια την άλλη εκεί ψηλά που είστε.