Οι εθελοντές είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που με τη συνδρομή τους πολλές φορές σώζουν ανθρώπινες ζωές, συμβάλλοντας καθοριστικά σε έρευνες σε συνεργασία με την Αστυνομία και την Πυροσβεστική.

Ο Στέργιος Γαλανάκης εθελοντής διασώστης επικεφαλής της ομάδας Κ9 της Ομάδας Διάσωσης Εύβοιας καταθέτει τις σκέψεις και τα συναισθήματα που προκαλεί ακόμη μια επιτυχημένη αποστολή με αίσιο αποτέλεσμα.

Σκέψεις που ήθελε να μοιραστεί με όλους μετά από πρόσφατο περιστατικό αγνοούμενου στις 30 Μαρτίου 2018 στην περιοχή της Κεντρικής Εύβοιας, Αγία Σοφίας Λημνιώνα".

«Άλλη μια κουραστική μέρα έφτασε στο τέλος της. Είναι αργά... Η ώρα ειναι ήδη 23:30 και αύριο έχω υπηρεσία. Πάνω που με παίρνει ο ύπνος χτυπάει το τηλέφωνο. Βλέπω ότι με καλεί ο Σταύρος αρχηγός της Ομάδας Έρευνας και Διάσωσης Εύβοιας και καταλαβαίνω ότι για να με καλεί τέτοια ώρα δεν είναι για καλό και οι σκέψεις μου επαληθεύονται όταν μου λέει ότι έχουμε αγνοούμενο.Με το άκουσμα της λέξης έχω σηκωθεί αστραπιαία από το κρεβάτι και αρχίζω να ντύνομαι και να ετοιμάζω τα πράγματά μου, ενώ συγχρόνως μιλάω με τον Σταύρο.

Ο Pablo βλέποντας με σε αυτή την κατάσταση είμαι σίγουρος ότι σκέφτηκε βόλτα τη στιγμή που του φορούσα το επιστήθιο... Ένας γρήγορος έλεγχος στα πράγματα και φύγαμε...Σημείο συνάντησης το γραφείο της ομάδας όπου αναμένεται να φτάσω σε δέκα λεπτά. Στην διαδρομή μόνο στην οδήγηση δεν είναι το μυαλό μου...
Σκόρπιες σκέψεις και ερωτήσεις στριφογυρίζουν στο μυαλό μου... Ποιος χάθηκε; Που χάθηκε; Γιατί χάθηκε; Θα τον βρούμε; Θα είναι καλά; Θα ψάχνουμε όλη τη νύχτα; Τι θα γίνει αύριο με τη δουλειά μου; Θα βρεθεί ζωντανός; Οι σκέψεις τριγυρίζουν και μερικές φορές με κάνουν να μουρμουράω...

Το μουρμουρητό μου το κόβει ο Pablo που νιώθει την προσωρινή ανησυχία μου και με επαναφέρει απο τις σκέψεις μου με τα γρυλίσματα και τα γλειψίματα του... Τελικά καταλήγω στο οτι η ανθρώπινη ζωή είναι πάνω απ' όλα!... Παίρνω μια βαθιά ανάσα και πριν το καταλάβουμε βρισκόμαστε ήδη έξω από το γραφείο της ομάδας.Στην έδρα της ομάδας με περίμενε ο Σταύρος και η Μαρία για να ξεκινήσουμε μαζί για το σημείο. Αφού είπαμε δυο τρεις κουβέντες για το περιστατικό ξεκινήσαμε.
Στο δρόμο για το σημείο του συμβάντος τα μάτια αρχίζουν να βαραίνουν από τη νύστα, αλλά η αγωνία και η υπερένταση για την εξέλιξη ευτυχώς δεν τα έκλειναν. Ο Pablo και αυτός καθώς ανεβαίναμε το βουνό βρισκόταν σε υπερένταση και πηγαινοερχόταν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου νευρικά.Μετά απο μισή ώρα διαδρομής σε μια στροφή βλέπουμε αυτοκίνητα σταματημένα με αναμμένους φάρους και ανθρώπους να πηγαινοέρχονται...Δηλώνουμε την παρουσία μας στον προιστάμενο του κλιμακίου εθελοντών πυροσβεστών απο τα Ψαχνα οι οποίοι βρίσκονται στο σημείο
και ενημερωνόμαστε για τις τελευταίες εξελίξεις. Η δουλειά μας ξεκινάει!... Τώρα δεν χωράνε στο μυαλό συγκεχυμένες σκόρπιες σκέψεις και μοιρολατρικά συναισθήματα. Εδώ το μυαλό μας είναι συγκεντρωμένο. Η διαχείριση κάθε έκτακτης κατάστασης απαιτεί να σταματήσουμε, να σκεφτούμε, να παρατηρήσουμε και να σχεδιάσουμε... Τώρα χρειάζεται ψυχραιμία και μεθοδικότητα. Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας το περιβάλλον του βουνού, τις καιρικές συνθήκες...Στα πρόσωπα των διασωστών που γυρίζουν πίσω φαίνεται η απογοήτευση. Μέχρι τώρα δεν έχουν βρει κάτι που θα τους βοηθήσει να βρουν τον άνθρωπο που χάθηκε...

Δεν τα παρατάνε. Απλά αρχίζει η δουλειά μας. Ή καλύτερα η δουλειά του σκύλου - διασώστη.
Απο τους συγγενείς του αγνοούμενου ζητήσαμε να μας δώσουν ένα ρούχο του - κάτι τέλος πάντων που να έχει τη μυρωδιά του... Μυρίζει και το αυτοκίνητο το οποίο ήταν παρατημένο εκεί. Ο Pablo σηκώνει το κεφάλι, κουνάει τα αυτιά του, μυρίζει τον αέρα και ξεκινάει, έχω προσαρμόσει πάνω του φακό για να μπορώ να βλέπω που είναι ανά πάσα στιγμή γιατί το μέρος δεν μου επιτρέπει να τον έχω δεμένο και να τον ακολουθώ. Έχει ήδη καταλάβει ότι αυτή τη φορά δεν πρόκειται για άσκηση. Κοιτάω το ρόλοι μου βιαστικά η ώρα ειναι 1:30...
Ο Pablo στην αρχή είναι γεμάτος ενέργεια. Έχει "καθαρίσει" αρκετά μεγάλη περιοχή χωρίς οι συνθήκες να είναι ευνοϊκές για έναν σκύλο έρευνας...
Το βουνό είναι κακοτράχαλο, με πέτρες, βράχια, ανηφόρα, κατηφόρα, κομμένους κορμούς δέντρων, χόρτα μέχρι το γόνατο και υγρασία. Είμαστε ακόμα στην αρχή της άνοιξης και δυο ώρες μετά το τηλεφώνημα βρισκόμαστε σε μεγάλο υψόμετρο βαθιά μέσα στο δάσος. Τίποτα όμως... Όσο περνάει η ώρα οι δυνάμεις μας, μας εγκαταλείπουν...Μετά από δυόμιση ώρες περπάτημα αποφασίζω να σταματήσω βλέποντας πως και ο Pablo κουράστηκε και γυρίζει προς την κατεύθυνση που είναι το αυτοκίνητο. Τελικά δεν είναι ο μόνος που έχει κουραστεί και εγώ δεν πάω πίσω.

Η ώρα έχει πάει 4:00.Συζηταμε με τον Σταυρο και παίρνουμε την απόφαση λόγω του ότι δεν υπάρχει καμιά εξέλιξη ακόμα και δεδομένης της κούρασης να αποσυρθούμε και να επιχειρήσουμε και πάλι με το πρώτο φως της ημέρας. Η απογοήτευση, η κούραση και ο εκνευρισμός σ' όλο τους το μεγαλείο... Φροντίζω όμως να μην το δείχνω.
Όσο και να θες να ξεκουραστείς λίγο αυτές τις δυο ώρες μέχρι το πρώτο φως της ημέρας είναι ακατόρθωτο. Η υπερένταση δεν σε αφήνει. Το μυαλό πάντα αναρωτιέται.... Θα είναι καλά ή όχι;
Με το πρώτο φως ξεκινάμε και πάλι.

Έχουμε χτενίσει όλη τη πλαγιά του βουνού πιθαμή προς πιθαμή. Εκτός από τα γυαλιά του, τίποτα. Κοντεύουμε να φτάσουμε την κορυφή όταν με καλούν από τον ασύρματο. Βρέθηκε ο άνθρωπος. Περισσότερα στο σημείο από όπου ξεκινάει η επιχείρηση... Ο άνθρωπος που ψάχναμε βρέθηκε ζωντανός από διερχόμενους κυνηγούς στην άλλη πλευρά του βουνού... Μια βαθιά ανάσα ανακούφισης μου ξέφυγε.

Ήταν σχετικά καλά στην υγεία του, αν και εμφανώς ταλαιπωρημένος και κουρασμένος απο την πολύωρη παραμονή του στο βουνό. Η χαρά μου πλέον ήταν έκδηλη και ένα χαρούμενο χαμόγελο χαράχτηκε στο πρόσωπο μου. 
Τώρα το μόνο που με απασχολούσε ήταν η αργοπορία στην υπηρεσία μου. Πιστεύω όμως πως εξηγώντας τους να με δικαιολογήσουν και πάλι. Αυτό που είδα στα πρόσωπα των συγγενών του την ώρα που μας ευχαριστούσαν δεν μπορώ να το περιγράψω...

Τέλος καλά όλα καλά. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και επιστρέφουμε στο σπίτι. Στο δρόμο ενημερώνω τον συνάδελφο που έχουμε βάρδια μαζί σήμερα ότι θα καθυστερήσω λίγο λόγω αυτού του γεγονότος».