Μία μαμά από αυτές που αγωνίστηκαν για να αλλάξουν χώρο τα παιδάκια που θα φιλοξενηθούν φέτος στο Νηπιαγωγείο Καράβου η Δανάη Τερτίπη, έχοντας εξαντλήσει όλες τις επαφές και τις ενέργειες μαζί με τους άλλους γονείς που φοιτούσαν την προηγούμενη χρονιά τα παιδιά τους στο ακατάλληλο εν γνώσει των αρμοδίων Νηπιαγωγείο του Καράβου, τη Δευτέρα, πρώτη μέρα για τα νήπια στο συγκεκριμένο σχολείο, με μία επιστολή –κατάθεση ψυχής, αφήνει παρακαταθήκη στέλνοντας μήνυμα με πολλούς αποδέκτες για την ακαταλληλότητα του σχολείου. Με τα παιδάκια και τους νηπιαγωγούς να μπαίνουν σε ένα χώρο που δεν πληροί καν τους κανόνες ασφαλείας. Οι αρμόδιοι αν και το θέμα ήρθε πολλές φορές στο δημοτικό συμβούλιο «ποιούν την νήσσαν» οπότε με την ευχή ότι δε θα συμβεί κάτι που θα αναγκάσει εκ του νόμου τη μεταφορά του σε άλλο κτίριο, ευχόμαστε καλή σχολική χρονιά.

Ακολουθεί η επιστολή της κας Τερτίπη

Φτάσαμε στον Σεπτέμβρη και τα παιδάκια του Νηπιαγωγείου Καράβου Αλιβερίου συνεχίζουν να στεγάζονται στο ίδιο ακατάλληλο κτήριο με κίνδυνο τη ζωή τους σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Ποιος έχει την ευθύνη για την ασφάλεια των παιδιών ;

Αναλαμβάνει κανείς αυτή την ευθύνη;

Γιατί δεν έχει δοθεί ακόμη λύση;

Τον Ιούνιο συνάντησα μαζί με άλλους γονείς του Νηπιαγωγείου Καράβου τον κύριο Σαμαρά. Η αλήθεια είναι ότι έκανα πολλά τηλεφωνήματα για να καταφέρω το πολυπόθητο αυτό ραντεβού μαζί του αλλά δεν το έβαλα κάτω! Πήρα τηλέφωνο ξανά και ξανά καλλιεργώντας την επέκταση της υπομονής μου. Τελικά ‘’Ω του θαύματος’’ κατάφερα να κλείσω ραντεβού όχι μόνο με τον κύριο Σαμαρά , αλλά παρευρέθηκε και ο κύριος Μπαράκος και ο κύριος Μπουραντάς. Μα τι τιμή! Συζητώντας μαζί τους (για πολλοστή φορά-δεν μπορώ καν να ανακαλέσω πόσες φορές τους έχουμε ενοχλήσει για αυτό το θέμα) για το που θα πάνε τα παιδιά μας σχολείο από Σεπτέμβριο (σε ποιο κτήριο δλδ) μας είπαν ότι ο δήμος εξασφάλισε δυο αίθουσες προκάτ ώστε να χρησιμοποιηθούν ως λύση στο πρόβλημα στέγασης του Νηπιαγωγείου Καράβου. Σαν γονείς φυσικά προτιμούμε ένα κτήριο φτιαγμένο από τούβλα (βλέπε παραμύθι ‘’τα 3 γουρουνάκια’’) και μια μόνιμη λύση στο πρόβλημα στέγασης, μα το πρώτο και κύριο μέλημα είναι η ασφάλεια των παιδιών και προκειμένου να είναι ασφαλή είπαμε ‘’ας είναι ‘’.

Το πρόβλημα που προέκυψε από τον κύριο Σαμαρά ήταν το ΠΟΥ θα τοποθετηθούν οι αίθουσες αυτές. Πρότεινε λοιπόν να τοποθετηθούν στον αύλειο χώρο του δημοτικού Καράβου με την αιτιολογία ότι ήταν ‘’πιο εύκολο’’ καθώς υπάρχουν έτοιμες παροχές νερού και ρεύματος (ανεμομαζώματα, ανεμοσκορπίσματα λέει ο λαός).

Παρολαυτά γνωρίζουμε ότι ο δήμος έχει ιδιόκτητη γη στην περιοχή του Καράβου! Θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα νέο χώρο για το Νηπιαγωγείο Καράβου. Αλλά όχι! Προτιμά να συστεγάσει τα δυο σχολεία βγάζοντας μεν το πρόβλημα από την πλάτη του ,αλλά δημιουργώντας ως συνέπεια άλλα θέματα που θα καλούνται άλλοι να λύσουν στη θέση του(διαφορετικές ώρες προσέλευσης δημοτικού/νηπιαγωγείου, μεγάλο χάσμα ηλικιών και κίνδυνος ατυχήματος στα διαλύματα κ.α.).

Με λίγα λόγια όταν ο Πρόεδρος της Σχολικής επιτροπής προτείνει μια λύση θα πρέπει να έχει κάνει ένα απλό ‘’risk assessment’’ ώστε οι συνέπειες των ενεργειών του να έχουν θετική έκβαση. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Εδω ενεργούσαν για την ανάθεση στέγασης του Νηπιαγωγείου σε κτήριο που βρίσκεται στη ζώνη λιμένος και δεν επιτρέπεται από τον νόμο να γίνει σχολείο!! Το αποτέλεσμα όλων είναι να βλέπουμε για ακόμη μια χρονιά τα παιδιά να στεγάζονται στο ίδιο ακατάλληλο κτήριο, χωρίς έξοδο κινδύνου, χωρίς αυλή σαν φυλακισμένα όλες τις διδακτικές ώρες μέχρι το σχόλασμα, χωρίς χώρο ξεκούρασης, τουαλέτες ελλιπής κ.α. που έχουμε αναφέρει πολλές φορές.

Πόσα χρόνια χαθήκαν στην προσπάθεια να μεταστεγάσετε το νηπιαγωγείο σε ένα κτήριο που ήταν αδύνατον να γίνει Νηπιαγωγείο;

Πόσα χρόνια προσπαθούν οι γονείς να κινήσουν τα γρανάζια της δημοτικής αρχής και να δώσει λύση στο πρόβλημα του Νηπιαγωγείου Καράβου;

Τι χρεωστάνε τελικά τα παιδιά μας να χρεώνονται και να πληρώνουν για τα χρόνια λάθη του Δήμου;

Θέλω να πω πως είμαι πολύ λίγα χρόνια δημότης αυτού του Δήμου ,αλλά μπορώ να οσφριστώ τη δυσοσμία εκ βαθέων. Όσο περνά από το χέρι μου δεν αφήσω το παιδί μου να πληρώνει τα λάθη τα δικά σας. Γιατί το ρητό λέει πως αν σωθεί το παιδί υπάρχει ελπίδα ….όμως το παιδί ΕΜΕΙΣ οφείλουμε να το σώσουμε!

Μια μαμά,

Δανάη Ρέα Τερτίπη