Για τις προκλήσεις της ελληνικής βιομηχανίας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, τις στρατηγικές που θα πρέπει να τεθούν ως βάση για την περαιτέρω ανάπτυξή της και τους στόχους των Ελλήνων Βιομηχάνων μίλησε ο πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Στερεάς Ελλάδας, Παναγιώτης Λώλος, στην εκπομπή Prime της ΕΡΤ και τον Ηλία Σιακαντάρη. Ο κος Λώλος υπογράμμισε την αύξηση της συμμετοχής της βιομηχανίας στο ΑΕΠ της χώρας στο 10.7%, τον επόμενο στόχο που είναι το 13% για το 2027 και το 15% το 2030.

Σε σχέση βέβαια με την Ευρωπαϊκή Ένωση στην Ελλάδα δεν έχουν γίνει οι απαραίτητες τομές, ούτως ώστε να στηριχθεί η εγχώρια βιομηχανία, προκειμένου να είναι ακόμη περισσότερο ανταγωνιστική.

Παρουσίασε τα τέσσερα συγκριτικά πλεονεκτήματα της ελληνικής βιομηχανίας, τα οποία εν κατακλείδι την οδηγούν στο να έχει ένα πολύ έντονο εξαγωγικό αποτύπωμα.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ κ. ΛΩΛΟΥ ΣΤΟΝ ΗΛΙΑ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗ:

Τι ρόλο μπορεί να παίξει η βιομηχανία σε μία συγκυρία όπου ο τουρισμός η βαριά μας βιομηχανία παρότι πηγαίνει καλά, δεν κατάφερε να μας βάλει στο μαύρο, είμαστε ακόμη στο κόκκινο στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών;

Σωστά επισημάνατε το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, υπενθυμίζω είναι μία από τις δύο συνιστώσες των δίδυμων ελλειμμάτων που μας οδήγησαν σε μία πολύ μεγάλη δημοσιονομική κρίση και ο κυριότερος λόγος για τον οποίο δεν μπορέσαμε να αντέξουμε σε εκείνη τη φάση ήταν το γεγονός ότι το παραγωγικό μας μοντέλο, το υπόδειγμα, ήταν εντελώς στρεβλό, επειδή η παραγωγική βάση ήταν αρκετά μικρή. Άρα, ο ρόλος της βιομηχανίας ήταν μικρότερος σε σχέση με αυτόν που θα έπρεπε να είναι. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μία αύξηση της συμμετοχής της βιομηχανίας στο ΑΕΠ της χώρας μας, είμαστε στο 10.7%, υπάρχει μία στόχευση να προσεγγίσουμε το 13% το 2027 και το 15% το 2030, αλλά δυστυχώς αυτό αποκλίνει αρκετά από το μέσο όρο της Ε.Ε. που είναι το 20%. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε κάνει τις απαραίτητες τομές, ούτως ώστε να στηρίξουμε την εγχώρια βιομηχανία, προκειμένου να είναι ακόμη περισσότερο ανταγωνιστική.

Κύριε Λώλε, ξέρετε πολύ καλά ότι η βιομηχανία κουβαλάει και αυτή κάποιες αποσκευές από το παρελθόν. Έχει κατηγορηθεί για κρατικοδίαιτη είσπραξη στο κράτος, για τα καρτέλ. Υπάρχουν πολλά αρνητικά πράγματα, έχουμε συγκριτικά πλεονεκτήματα, ώστε η βιομηχανία πολύ σύντομα να αυξήσει τις επενδύσεις στην παραγωγή και τις εξαγωγές ή είμαστε καταδικασμένοι σαν το δημογραφικό με μία αργή άνοδο, η οποία θα τείνει προς τους μέσους όρους, που ήδη είμαστε πίσω.

Επιτρέψτε μου να πω ότι η βιομηχανία προόδευσε σε αυτή τη χώρα και μάλιστα τις προηγούμενες δεκαετίες, κυρίως τις δεκαετίες του 60 του 80 που ιστορικά πέτυχε πολύ μεγαλύτερη συνεισφορά στο ΑΕΠ, έχοντας αντικίνητρα εκ μέρους του ελληνικού κράτους. Άρα το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί είναι ότι είναι κρατικοδίαιτη, πόσο μάλλον, όταν απευθύνεται σε πολύ μεγάλες εφάμιλλες και ακόμη μεγαλύτερες βιομηχανικές επιχειρήσεις του εξωτερικού και άρα θα πρέπει να είναι εξόχως ανταγωνιστική. Νομίζω ότι ναι, έχουμε συγκριτικά πλεονεκτήματα.

Θα έλεγα ότι τα τέσσερα κυριότερα που θα μπορούσαμε να σταχυολογήσουμε είναι το γεγονός ότι στην χώρα μάς έχουμε μία πλειάδα εθνικών πρωταθλητών. Είναι μία έννοια που μας έρχεται από το παρελθόν, την ξαναβλέπουμε πλέον. Άρα, πολύ μεγάλες ισχυρές βιομηχανικές επιχειρήσεις με πολύ μεγάλο εξωτερικό αποτύπωμα. Αυτές είναι σε θέση να δημιουργήσουν ένα πολύ μεγάλο οικοσύστημα άλλων επιχειρήσεων, οι οποίες υποστηρίζονται απ’ αυτές. Άρα αυτό είναι το πρώτο πλεονέκτημα, το δεύτερο συγκριτικό πλεονέκτημα είναι ότι η Ελληνική Βιομηχανία αποδείχθηκε ιδιαίτερα ανθεκτική τα τελευταία τουλάχιστον, 15 χρόνια, άρα ξέρει να αντιμετωπίζει σε συνθήκες πολύ συγκεκριμένες με ευελιξία κάθε διεθνή κρίση.Πράγμα που δεν συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο εξωτερικό.

Το τρίτο είναι ότι έχει πολύ αφοσιωμένο και ταλαντούχο ανθρώπινο δυναμικό, γι’ αυτό και αποτελεί έναν εξαιρετικό εργοδότη. Και δεν είναι τυχαίο ότι πάρα πολλές οικογένειες που φτάνουν μέχρι και την τρίτη γενιά απασχολούνται στην εργατική βιομηχανία.

Τέταρτον, επιτρέψτε μου να πω, ότι είναι σε θέση να αξιοποιήσει κάθε διεθνή ευκαιρία – παράθυρο, το οποίο έχει παρουσιαστεί τα τελευταία χρόνια. Το έχει κάνει αυτό σε πολύ συγκεκριμένους κλάδους, με αποτέλεσμα να έχει πολύ έντονο αυτό το εξαγωγικό αποτύπωμα που σας είπα πριν.

Τι χρειάζεται, όμως, ώστε αυτά τα πλεονεκτήματα να λειτουργήσουν και να μεταφραστούν σε συγκεκριμένα αποτελέσματα;

Η βιομηχανία από την φύση της επενδύει σε πολύ μακροπρόθεσμη βάση. Μία επένδυση που επαναλαμβάνεται μπορεί να έχει ένα Pay back της τάξεως των 15 ή 20 ετών. Άρα αυτό σημαίνει ότι απαιτεί ένα πολύ συγκεκριμένο και σταθερό θεσμικό πλαίσιο. Είναι το πρώτο που επιθυμούμε στην Ελλάδα και είναι και το πρώτο που οι ξένοι θεσμικοί επενδυτές επιθυμούν να δουν όταν θέλουν να επενδύσουν.

Δεν υπάρχει αυτό το σταθερό θεσμικό πλαίσιο;

Δυστυχώς, δεν υπάρχει και σε συνδυασμό με αντικίνητρα που τίθενται, όπως είναι οι αποσβέσεις, ο τρόπος με τον οποίον λειτουργεί, είναι μία πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία στην Ελλάδα. Δεν ενισχύουμε τις επιταχυνόμενες αποσβέσεις, όπως ακολουθούν ως παράδειγμα άλλες χώρες του εξωτερικού, Νομίζω πως φροντίζουμε να βάζουμε εμπόδια παρά να την βοηθήσουμε. Όμως, με ρωτήσατε τι χρειάζεται, θα σας έλεγα ότι η πρώτη προϋπόθεση είναι να υπάρχει ένα αυξανόμενο δίκτυο είτε ευρυζωνικό είτε μεταφοράς ενέργειας σε συνδυασμό με τις υποδομές. Η σύγχρονη βιομηχανία καλείται να απαντήσει σε απαιτήσεις, οι οποίες δεν σχετίζονται με τις προηγούμενες δεκαετίες.

Είστε ικανοποιημένοι με αυτόν τον προγραμματισμό που υπάρχει και στο πλαίσιο του ταμείου Ανάκαμψης γι΄αυτές τις υποδομές;

Θα σας έλεγα όχι! και οι υποδομές είναι από την φύση τους και αυτές μακροπρόθεσμες επενδύσεις και όταν αναφέρομαι σε υποδομές, αναφέρομαι για παράδειγμα στην διαχείριση υγρών και στερεών αποβλήτων. Κι αυτό απαιτεί μια συναίνεση και από την κοινωνία, όπως και από το πολιτικό μας προσωπικό, η οποία δεν υφίσταται. Όσον αφορά τα χρηματοδοτικά προγράμματα, νομίζω ότι είναι η δεύτερη προϋπόθεση. Χρειάζεται να υπάρχει μία καλύτερη ευθυγράμμιση. Στην Ελλάδα έχουμε τρία ισχυρά εργαλεία, το RFF, τον αναπτυξιακό νόμο, υπάρχει ταυτόχρονα και το ΕΣΠΑ. Όλα αυτά όμως, δεν μιλούν μεταξύ τους για να ενισχύσουν τις επιχειρήσεις εκείνες, οι οποίες μπορούν να δημιουργήσουν πραγματικά πλούτο. Άρα χρειάζεται να υπάρχει ένας ανασχεδιασμός, όπως τον έχει κάνει η Πορτογαλία με πολύ πετυχημένο τρόπο, αξιοποίησε πλήρως όλους τους ευρωπαϊκούς και εγχώριους πόρους και πολύ συντεταγμένα κατάφερε να έχει εξαγωγές πάνω από 45% με στόχο το 2027 να ανέρχονται στο 50%. Όταν στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν ξεπερνούμε το 24%.

Μήπως χάσαμε, και να κλείσουμε με αυτό, την καλή περίοδο καθώς τώρα η Ευρωπαϊκή Βιομηχανία γενικότερα αντιμετωπίζει προκλήσεις, ανταγωνισμού από την Αμερική, επιδοτήσεις που παίρνουν τα ευρωπαϊκά εργοστάσια για να πάνε εκεί, ανταγωνισμό από τους Ασιατικούς γίγαντες. Μήπως, τελικά αυτό που δεν καταφέραμε σε εύκολες περιόδους γίνεται πιο δύσκολο τώρα που οι διεθνείς προκλήσεις αυξάνονται;

Θέτετε ένα ευρύτερο θέμα μιας και τα προβλήματα ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής Βιομηχανίας είναι και πανευρωπαϊκά. Ξέρετε ότι και εκεί υπάρχουν εργαλεία τα οποία έχουν σχεδιαστεί για να απαντήσουν στην άνοδο της Κίνας, η οποία παράγει αυτή τη στιγμή τρεις φορές περισσότερο απ΄ότι η Αμερική και σε μία Αμερική η οποία με τα χρηματοδοτικά εργαλεία που αναφέρατε προσελκύει επενδύσεις από την Ευρώπη. Άρα είναι και ευρωπαϊκό και πανευρωπαϊκό φαινόμενο. Αυτό που χρειάζεται εμείς να κάνουμε είναι να ξαναδούμε ως χώρα το πως και γιατί άλλες χώρες της Ε.Ε. αποκλίνουν από τους κανόνες κρατικών ενισχύσεων, είναι ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα εις βάρος της δικής μας βιομηχανίας και να σχεδιάσουμε εκείνα τα εργαλεία τα οποία απαιτούνται για την τόνωση της δικής της ανταγωνιστικότητας.