Του δημοσιογράφου, Κων/νου Σ. Μαργαρίτη

Η Θεσσαλονίκη καμαρώνει και η 90η ΔΕΘ ετοιμάζεται να ανοίξει τις πύλες της απο 5-13 Σεπτεμβρίου και να μαγέψει τους χιλιάδες πιστούς θαυμαστές και επισκέπτες της.

Σε μια περίοδο μεγάλων ανακατατάξεων τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, η 90η ΔΕΘ θα επικεντρωθεί στις σύγχρονες προκλήσεις για τη χώρα και στους κρίσιμους τομείς της οικονομίας που επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητα και την ευημερία των πολιτών δίνοντας έμφαση στα νέα τεχνολογικά μέσα, την καινοτομία και τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Η Ιαπωνία, τιμώμενη χώρα της φετινής ΔΕΘ, προετοιμάζει μια ξεχωριστή παρουσία στο Περίπτερο 13 του Διεθνούς Εκθεσιακού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Μέσα από ένα σύγχρονο και πολυεπίπεδο εκθεσιακό περιβάλλον, θα παρουσιάσει στους επισκέπτες τα επιτεύγματα, τις αξίες και τη μοναδική της ταυτότητα, αναδεικνύοντας τη σύνδεση της παράδοσης με την καινοτομία.

Η συμμετοχή της φιλοδοξεί να προσφέρει μια ολοκληρωμένη εμπειρία γνωριμίας με τον πολιτισμό, την τεχνολογία, την επιχειρηματικότητα και τη δημιουργική έκφραση που χαρακτηρίζουν τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου.

Το ελληνικό και διεθνές κοινό της φετινής ΔΕΘ, θα έχει την ευκαιρία να εξερευνήσει το ιδιαίτερο ιαπωνικό «σύμπαν» μέσα από τη φιλοσοφία του Takumi (Τα-κού-μι στα ιαπωνικά σημαίνει μάστορας ή τεχνίτης) που εμπεριέχει τις έννοιες της σοφίας, της ενσυναίσθησης και της κινητήριας δύναμης, οι οποίες μεταδίδονται από γενιά σε γενιά.

Το Takumi δεν αναφέρεται απλώς στην άσκηση ενός επαγγέλματος, αλλά στη διαχρονική αφοσίωση για την τελειοποίηση μιας τέχνης.

Βασίζεται στη δεξιοτεχνία, στην ακρίβεια, στη λεπτομέρεια και στον ανθρωποκεντρικό σχεδιασμό - αξίες που αποτελούν θεμέλιο της ιαπωνικής κουλτούρας και έχουν αναγνωριστεί διεθνώς ως πρότυπο ποιότητας και αρτιότητας.

Το συντονισμό της συμμετοχής της Ιαπωνίας έχει αναλάβει η Πρεσβεία της Ιαπωνίας στην Ελλάδα, η οποία θα παρουσιάσει ένα ευρύ φάσμα ιαπωνικών εταιρειών και φορέων.

Με στόχο την εμβάθυνση των πολιτικών, οικονομικών και επιχειρηματικών σχέσεων των δύο χωρών, οι συμμετοχές θα καλύπτουν δυναμικούς τομείς όπως, ο τουρισμός, η τεχνολογία, η καινοτομία, οι υποδομές, η αυτοκίνηση, η ενέργεια και η υγεία, αναδεικνύοντας την πολυδιάστατη επιχειρηματική ταυτότητα της χώρας.

Στο πλαίσιο αυτό, θα περιλαμβάνεται και ένα πλούσιο πρόγραμμα παράλληλων εκδηλώσεων με εκπαιδευτικές δράσεις, networking events, εταιρικές παρουσιάσεις, καθώς και μια σειρά από πολιτιστικά δρώμενα που στόχο έχουν να παρουσιάσουν στο ελληνικό κοινό την ιαπωνική τέχνη και παράδοση, αλλά και τη σύγχρονη δημιουργία της.

Από τις εξελίξεις στην επιστημονική έρευνα μέχρι τις στρατηγικές για την ενίσχυση της εξωστρέφειας των πανεπιστημίων και την εύρεση εργασίας, η ενότητα Akademia της ΔΕΘ προσφέρει μια πλήρη εικόνα για την εξελικτική πορεία της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.

Είναι ένα από τα δημοφιλέστερα θεματικά αφιερώματα της ΔΕΘ, το οποίο αποτελεί σημείο συνάντησης της εκπαιδευτικής κοινότητας με το κοινό και λειτουργεί ως μία πλατφόρμα ενημέρωσης, ανταλλαγής ιδεών και ενίσχυσης της δημιουργικότητας στο χώρο της εκπαίδευσης.

Στο πλαίσιο του αφιερώματος, οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν διαλέξεις, συζητήσεις και πάνελ με ακαδημαϊκούς και ειδικούς στον τομέα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Το αφιέρωμα «Γεύσεις από Ελλάδα» αναδεικνύει το γαστρονομικό πλούτο της χώρας μέσα από προϊόντα με ταυτότητα, τόπους με χαρακτήρα και ιστορίες που δημιουργούν συναισθηματική σύνδεση με το κοινό.

Οι εκθέτες έχουν την ευκαιρία να:

• προβάλουν την τοπική τους ταυτότητα με σύγχρονο και ελκυστικό τρόπο
• ενισχύσουν την αξία και τη διαφοροποίηση των προϊόντων τους
• αξιοποιήσουν τη δύναμη του storytelling για μεγαλύτερη εμπορική απήχηση
• δημιουργήσουν βιωματικές εμπειρίες που συνδέουν τον τόπο προέλευσης με το brand και το προϊόν.

Ο οικολογικός σχεδιασμός, η επαναχρησιμοποίηση των υλικών για τη μειωμένη επιβάρυνση του περιβάλλοντος και οι πρωτοπόρες τεχνολογικές εφαρμογές για τη βέλτιστη εκμετάλλευση της ενέργειας, «δομούν»  κυριολεκτικά αυτό το εκθεσιακό αφιέρωμα, το οποίο ευθυγραμμίζεται πλήρως με το πνεύμα της κυκλικής οικονομίας.

Συμμετέχουν αντιπροσωπευτικές εταιρίες, επιχειρήσεις και φορείς που παρουσιάζουν πρωτοποριακά συστήματα θέρμανσης και ψύξης, εξειδικευμένες «έξυπνες» εφαρμογές και νέες τεχνολογίες αλλά και προϊόντα που απευθύνονται στον απλό καταναλωτή.

Οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να ενημερωθούν για θέματα που αφορούν στη σύγχρονη δόμηση, τις «πράσινες» υποδομές και τα προσφερόμενα προγράμματα για την ενεργειακή οικονομία, η οποία αποτελεί πρόκληση τόσο για την οικιακή όσο και για την επιχειρηματική δραστηριότητα.

Οι Διεθνείς συμμετοχές αποτελούνται από επίσημες κρατικές συμμετοχές χωρών που λαμβάνουν μέρος μέσω των πρεσβειών τους ή άλλων κρατικών φορέων τους, αλλά και από μεμονωμένες ξένες επιχειρήσεις, οι οποίες ενδιαφέρονται για την ελληνική αγορά.

Ο διεθνής χαρακτήρας της ΔΕΘ ως πολυδιάστατο γεγονός σηματοδοτεί την ανάπτυξη του διεθνούς εμπορίου ενώ παράλληλα, διευρύνει τις πολιτικές και πολιτιστικές σχέσεις της χώρας με αυτές του εξωτερικού.

Το όραμα της ΔΕΘ HELEXPO για την επόμενη ημέρα, είναι η ανάπλαση του Εκθεσιακού & Συνεδριακού της Κέντρου. 

Η Θεσσαλονίκη ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία και διεκδικεί τη θέση που της αξίζει.

Η διοίκηση της ΔΕΘ οφείλει να αντιληφθεί οτι η επιχειρηματικότητα είναι αυτή που μπορεί να δώσει ώθηση στην πόλη και να δημιουργήσει ευκαιρίες ανάπτυξης και ευημερίας.

Η ΔΕΘ να μετεξελιχθεί σε business forum.

Η προσπάθεια είναι επίπονη και ο ανταγωνισμός μεγάλος. Η Θεσσαλονίκη έχει χάσει πολύτιμο έδαφος. Απαιτούνται γρήγορες αποφάσεις και άμεση υλοποίηση των υποσχεθέντων.

Ραντεβού στη Θεσσαλονίκη με έργα και επενδύσεις που θα την απογειώσουν.

Κυκλάδες: Ανάπτυξη ναι, αλλά χωρίς να χαθεί η ψυχή τους Οι Κυκλάδες μπορούν να αναπτυχθούν πολύ περισσότερο. Αλλά πρέπει να αποφασίσουμε τι θέλουμε να παραδώσουμε. Ενα αρχιπέλαγος γεμάτο ξενοδοχεία, βίλες και πισίνες, όπου η αυθεντικότητα θα αποτελεί τουριστικό σκηνικό; Ή νησιά ζωντανά, παραγωγικά, με ισχυρές τοπικές κοινωνίες, προστατευμένο τοπίο, σύγχρονες υποδομές και τουρισμό που θα αντλεί την αξία του από τον ίδιο τον τόπο;

 Γράφει ο Γρηγόρης Δημητριάδης, δικηγόρος, πρώην Γενικός Γραμματέας του Πρωθυπουργού

Ας ξεκινήσουμε με αριθμούς: Στις Κυκλάδες οι μόνιμοι κάτοικοι είναι 120.000. Το καλοκαίρι είναι μια άλλη ιστορία, που επίσης περιγράφεται εν μέρει με αριθμούς: σύνολο ξενοδοχειακών κλινών 300.000. Μονάδες Airbnb πάνω από 150.000. Και όχι μόνο. Το 2024 στα πέντε βασικά αεροδρόμια των Κυκλάδων (Σαντορίνη, Μύκονος, Πάρος, Νάξος, Μήλος) διακινήθηκαν πάνω από 5.000.000 επιβάτες! Ας δούμε όμως τις διαθέσιμες κλίνες ανά κάτοικο.

Στη Μύκονο έχουμε έξι κλίνες ανά κάτοικο. Στη Σαντορίνη πέντε κλίνες. Στο «ανερχόμενο αστέρι», την Πάρο, 3,6 κλίνες ανά κάτοικο. Ακόμα και στην αγαπημένη μου Τζιά έχουμε φτάσει να έχουμε αντιστοιχία πέντε κλινών ανά κάτοικο. Αν υπολογίσουμε και τους επισκέπτες από την κρουαζιέρα, τα νούμερα ζαλίζουν. Ενδεικτικά, μόνο η Μύκονος το 2024 υποδέχτηκε περίπου 1,3 επιβάτες κρουαζιέρας…

Αξίζει να σταθούμε και σε μια άλλη διαπίστωση, που έχει να κάνει με την εκρηκτική αλλά και άναρχη οικοδομική ανάπτυξη και το real estate, που αγγίζει τα όρια του παραλογισμού.

Τι να πει κανείς όταν πλέον η μέση τιμή πώλησης ανά τ.μ. ξεπερνά τις 4.000 ευρώ και σε ορισμένα νησιά που «ανακαλύφθηκαν» πρόσφατα, όπως η Πάρος, φτάνουν ακόμα και τις 10.000 το τετραγωνικό; Μιας και κάναμε στάση στην Πάρο, πώς δικαιολογείται το ότι στα οκτώ τελευταία χρόνια έχουν εκδοθεί άδειες δόμησης για 500.000 τ.μ.;

Όταν μόλις πέρυσι εκδόθηκαν για το νησί 459 άδειες δόμησης; (Συγκριτικά, στη χαρακτηρισμένη ως κορεσμένη Σαντορίνη εκδόθηκαν 461 άδειες.) Θα περιοριστώ σε δύο παραδείγματα. Στην πρόσφατα ανακαλυφθείσα από τους «χρυσοθήρες» Μήλο ήδη έχουν εκδοθεί το 2025 157 άδειες οικοδόμησης.

Έχουν καταγραφεί 48 ξενοδοχειακά projects, σε διάφορα στάδια υλοποίησης. Εάν ολοκληρωθεί ο οικοδομικός οργασμός το νησί θα διπλασιάσει σχεδόν τη δυναμικότητά του σε κλίνες. Εκεί άλλωστε υψώθηκε το συγκρότημα στο Σαρακήνικο, εκεί όμως προσγειώνονται και τα ελικόπτερα κάποιων που θέλγονται από τα κάλλη της Μήλου, αναζητώντας πιθανόν αύριο ένα all inclusive πεντάστερο πολυτελείας…

Για τα Κουφονήσια έγινε πολλή κουβέντα για το αδιαχώρητο στην Ιταλίδα. Εκείνο όμως που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι πως το Άνω Κουφονήσι εξελίσσεται σε ένα τουριστικό «πειραματόζωο». Έχουν αδειοδοτηθεί 22 νέα ξενοδοχεία, ενώ πέντε υφιστάμενες μονάδες επεκτείνονται. Έχουμε, δηλαδή, 27 παρεμβάσεις για ξενοδοχεία σε ένα νησί μόλις 5,7 τ. χλμ. Οι διαθέσιμες κλίνες θα υπερδιπλασιαστούν.

Οι υποδομές σε μεγάλη δοκιμασία

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι κατά της τουριστικής ανάπτυξης. Όμως το κρίσιμο ερώτημα των ημερών είναι: Πόσους ακόμη μπορούν να φιλοξενήσουν τα Κυκλαδονήσια χωρίς να υποβαθμιστούν το νερό, το περιβάλλον, οι υποδομές και, τελικά, να πληγούν τόσο η ποιότητα ζωής των κατοίκων όσο και οι εμπειρίες των επισκεπτών; Δεν είναι θεωρητικό το ερώτημα.

Το παράδειγμα της Πάρου με την καταστροφική πυρκαγιά που ξεκίνησε από τον χώρο των απορριμμάτων έγινε πρωτοσέλιδο στους Financial Times. «Ο υπερτουρισμός πνίγει τα ελληνικά νησιά – η φωτιά στον ΧΥΤΑ Πάρου αποκάλυψε το αδιέξοδο των υποδομών» ήταν ο τίτλος ενός ρεπορτάζ που δεν μας έκανε και περήφανους για τη σκληρή πραγματικότητα… Τεράστιες ποσότητες απορριμμάτων «παράγονται» στα Κυκλαδονήσια την τουριστική σεζόν.

Καμία σχέση με τους χειμερινούς μήνες. Παράνομες χωματερές ξεφυτρώνουν, μπαζώματα και άχρηστα υλικά ρίχνονται σε απόκρημνες πλαγιές. Το νερό είναι το πρώτο αγαθό που «στερεύει» τους θερινούς μήνες. Ναι, οι αφαλατώσεις είναι μια λύση, αλλά κοστίζουν και είναι ενεργοβόρες.

Ήδη το κράτος σπεύδει να ξοδέψει 166 εκατ. ευρώ για άμεση ενίσχυση των έργων αφαλάτωσης. Με την ευκαιρία, ας καταγράψουμε και την κατακόρυφη άνοδο στην κατανάλωση ενέργειας, όπου το δίκτυο αποθήκευσης, και διαχείρισης της θερινής αιχμής υστερεί δραματικά. Μετράμε τις κλίνες στα ξενοδοχεία αλλά όχι και τα λύματα που παράγουν και συχνά «πνίγουν» τα νησιά.

Το θέμα είναι ότι πρώτα κτίζουμε τις μονάδες και μετά αναρωτιόμαστε τι θα γίνει με τις υποδομές, τα απαρχαιωμένα δίκτυα, τα ανύπαρκτα αντλιοστάσια. Αλήθεια, ποιος μπορεί να δώσει μια εικόνα για το αν επαρκούν οι βιολογικοί καθαρισμοί, όπου υπάρχουν; Πλέον, με το που μπαίνουμε στην αιχμή της τουριστικής σεζόν ανακαλύπτουμε πως στη Μύκονο, στη Σαντορίνη, στην Πάρο, στη Νάξο έχουμε καθημερινά μποτιλιάρισμα.

Ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα, ταξί, τουριστικά λεωφορεία, φορτηγά τροφοδοσίας, ΙΧ, μηχανάκια εφορμούν στους στενούς δρόμους που σχεδιάστηκαν σε άλλες εποχές για τους λιγοστούς κατοίκους των νησιών. Γιατί περισσότερες κρατήσεις σε δωμάτια ισοδυναμούν με περισσότερες μετακινήσεις.

Στοιχειώδες… Μιλώντας για δωμάτια, όσο αυξάνονται τα ξενοδοχεία και οι υπηρεσίες, η τουριστική αξιοποίηση των νησιών έχουμε λιγότερες κατοικίες για τους ολοένα αυξανόμενους απασχολούμενους σε αυτές, αλλά και για τους γιατρούς, νοσηλευτές και εκπαιδευτικούς που αναζητούν μακρόχρονες κατοικίες.

Όσο για την Υγεία, το ερώτημα είναι απλό: πόσοι γιατροί και ασθενοφόρα αντιστοιχούν σε 100.000 ανθρώπους τον Αύγουστο όταν το Σύστημα Υγείας έχει σχεδιαστεί για πολύ μικρότερο πληθυσμό; Τι σηματοδοτούν όλα αυτά; Ότι οι Κυκλάδες αποποιούνται τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους και μετατρέπονται σε μια τεράστια εποχική πόλη, χωρίς τις απαραίτητες υποδομές.

Όταν ο τουρισμός αρχίζει να αλλάζει την ταυτότητα των νησιών

Οι Κυκλάδες υπήρξαν ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά τουριστικά επιτεύγματα ακριβώς επειδή δεν ήταν απλώς ένας τουριστικός προορισμός. Ηταν τόπος.

Είχαν ιστορία, αρχιτεκτονική, τοπία, μικρές κοινωνίες, γεύσεις, πανηγύρια, αλιεία, γεωργία, καφενεία, οικογενειακές επιχειρήσεις και έναν τρόπο ζωής που έδινε περιεχόμενο στην τουριστική εμπειρία. Ο επισκέπτης δεν ερχόταν μόνο για τη θάλασσα. Ερχόταν για να γνωρίσει τις Κυκλάδες.

Σήμερα υπάρχει ο κίνδυνος να συμβεί το αντίστροφο: να δημιουργήσουμε έναν τουριστικό κόσμο που μοιάζει όλο και λιγότερο με τις Κυκλάδες. Η επέλαση μεγάλων ξενοδοχειακών συγκροτημάτων, πολυτελών κατοικιών, πισινών και τουριστικών επενδύσεων αλλάζει την κλίμακα πολλών νησιών. Δεν είναι η ανάπτυξη αυτή καθαυτή το πρόβλημα. Είναι η ανάπτυξη που δεν εντάσσεται στο τοπίο και στην κοινωνία.

Όταν το ξενοδοχείο γίνεται ένας κλειστός θύλακας, με τη δική του οικονομία, τη δική του κατανάλωση και τη δική του πελατεία, χωρίς ουσιαστική σχέση με την τοπική κοινωνία. Και κάπου εδώ εμφανίζεται η «επέλαση της αστακομακαρονάδας». Όχι επειδή η αστακομακαρονάδα είναι κακή – κάθε άλλο. Αλλά επειδή συμβολίζει έναν τουρισμό που κινδυνεύει να γίνει ίδιος παντού: ίδια εστιατόρια, ίδιο μενού, ίδια διεθνής αισθητική, ίδια beach bars, ίδια πολυτελή καταλύματα, ίδιο Instagram σκηνικό.

Μπορείς να βρεθείς στις Κυκλάδες και να καταναλώνεις ένα προϊόν που θα μπορούσες να καταναλώνεις οπουδήποτε στον κόσμο. Αυτό θέλουμε; Αν οι Κυκλάδες χάσουν την ιδιαίτερη ταυτότητά τους, θα χάσουν ακριβώς το συγκριτικό πλεονέκτημα που τις έκανε παγκόσμιες.

Ο εκτοπισμός του Έλληνα επισκέπτη

Για δεκαετίες το καλοκαίρι στις Κυκλάδες ήταν μέρος της ελληνικής κοινωνικής εμπειρίας. Μια οικογένεια μπορούσε να πάρει το πλοίο, να νοικιάσει ένα δωμάτιο, να φάει σε μια ταβέρνα και να περάσει μερικές ημέρες στο νησί. Σήμερα αυτό γίνεται όλο και δυσκολότερο.

Τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια είναι απλησίαστα, ιδιαίτερα για οικογένειες και για όσους μετακινούνται με αυτοκίνητο. Συνεχίζεται με τη διαμονή, όπου η έκρηξη των βραχυχρόνιων μισθώσεων και η στροφή σε υψηλότερης τιμής καταλύματα έχουν περιορίσει τις οικονομικές επιλογές.

Και ολοκληρώνεται στο καθημερινό κόστος: καφές, εστιατόριο, παραλία, μετακινήσεις, ακόμη και βασικά αγαθά. Το πρόβλημα είναι ότι οι τιμές των Κυκλάδων δεν συγκρίνονται πλέον μόνο με το εισόδημα του ξένου επισκέπτη. Συγκρίνονται με το εισόδημα του Έλληνα. Και εδώ η απόσταση μεγαλώνει.

Αυτό έχει και κοινωνική διάσταση. Τα νησιά δεν πρέπει να μετατραπούν σε τουριστικά πάρκα για ξένους και πλούσιους Έλληνες, ενώ οι μόνιμοι κάτοικοι και οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν πρόβλημα κατοικίας, ακριβής διατροφής και περιορισμένης πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες.

Η τουριστική ανάπτυξη δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχία εάν ο Έλληνας πολίτης αισθάνεται ότι το ελληνικό καλοκαίρι δεν τον αφορά πλέον. Δεν μπορεί να είναι αντιμέτωπος με την «παντοδυναμία της ξαπλώστρας» στις παραλίες –με τσουχτερές συνήθως τιμές– με τον ελεύθερο χώρο σε αυτές να συρρικνώνεται…

Ναι στην ανάπτυξη, αλλά με σχέδιο

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να υιοθετήσουμε μια αντιτουριστική λογική. Οι Κυκλάδες χρειάζονται επενδύσεις. Χρειάζονται καλύτερα ξενοδοχεία, σύγχρονες υποδομές, νέες επιχειρήσεις, περισσότερες και καλύτερες θέσεις εργασίας. Ο τουρισμός είναι βασικός πυλώνας της ελληνικής οικονομίας και θα ήταν παράλογο να ζητήσουμε από τα νησιά να σταματήσουν να αναπτύσσονται.

Το πραγματικό ερώτημα είναι τι ανάπτυξη θέλουμε. Οι Κυκλάδες δεν πρέπει να γίνουν το ελληνικό Ντουμπάι. Δεν μπορούν να μετατραπούν σε μια ατελείωτη ζώνη πολυτελών resorts, βιλών και πισινών, με δρόμους, δίκτυα ύδρευσης, αποχετεύσεις και υποδομές υγείας να ακολουθούν ασθμαίνοντας την οικοδομική δραστηριότητα.

Η Ελλάδα πρέπει, επιτέλους, να αντιστρέψει τη σειρά. Πρώτα σχεδιασμός, μετά ανάπτυξη. Πρώτα υποδομές, μετά νέες κλίνες. Πρώτα φέρουσα ικανότητα, μετά επενδύσεις. Το νέο χωροταξικό πλαίσιο για τον τουρισμό κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση γιατί αναγνωρίζει ότι δεν μπορούν όλα τα νησιά να αντιμετωπίζονται με τους ίδιους κανόνες.

Όμως έρχεται με μεγάλη καθυστέρηση. Η πολεοδομική ανοργανωσιά, οι διαδοχικές αλλαγές κανόνων, η εκτός σχεδίου δόμηση και η απουσία ολοκληρωμένου σχεδιασμού σε πολλά νησιά έχουν ήδη αφήσει το αποτύπωμά τους. Είναι, επομένως, ένα βήμα προς τα εμπρός, αλλά σε μεγάλο βαθμό κατόπιν εορτής.

Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο σοβαρό. Η πολεοδομική αυθαιρεσία και η άναρχη ανάπτυξη δεν διορθώνονται εύκολα εκ των υστέρων. Ένας δρόμος που κατασκευάστηκε χωρίς συνολικό σχεδιασμό δεν μετακινείται. Ένα ξενοδοχείο που κτίστηκε σε λάθος σημείο δεν εξαφανίζεται. Ένας υδροφόρος ορίζοντας που πιέστηκε δεν αποκαθίσταται εύκολα. Ένα φυσικό τοπίο που κατακερματίστηκε δεν ξαναγίνεται όπως ήταν. Γι’ αυτό η σημερινή επιλογή δεν αφορά μόνο το φετινό καλοκαίρι. Αφορά τις επόμενες δεκαετίες.

Ο,τι κτίζεται σήμερα άναρχα μπορεί να γίνει αύριο οικονομικό, περιβαλλοντικό και κοινωνικό μπούμερανγκ. Μπορεί να υποβαθμίσει το ίδιο το προϊόν που πουλάμε. Μπορεί να κάνει τις Κυκλάδες ακριβότερες για τους κατοίκους, λιγότερο ελκυστικές για τον ποιοτικό τουρίστα και ακριβότερες για το κράτος, επειδή θα χρειάζεται διαρκώς να καλύπτει το έλλειμμα υποδομών.

Ένας από τους σημαντικότερους διεθνείς μελετητές του υπερτουρισμού, ο Harold Goodwin, επισημαίνει πως «ο τουρισμός δεν είναι απλώς “πάρα πολλοί” τουρίστες. Είναι  μια διαδικασία που μειώνει την “ουσία των τόπων”». Προσυπογράφω. Η επιλογή, λοιπόν, δεν είναι «τουρισμός ή προστασία των Κυκλάδων». Είναι τουρισμός που προστατεύει τις Κυκλάδες ή τουρισμός που κατατρώγει τις Κυκλάδες.

Οι Κυκλάδες μπορούν να αναπτυχθούν πολύ περισσότερο. Αλλά πρέπει να αποφασίσουμε τι θέλουμε να παραδώσουμε. Ένα αρχιπέλαγος γεμάτο ξενοδοχεία, βίλες και πισίνες, όπου η αυθεντικότητα θα αποτελεί πλέον τουριστικό σκηνικό; Ή νησιά ζωντανά, κατοικήσιμα, παραγωγικά, με ισχυρές τοπικές κοινωνίες, προστατευμένο τοπίο, σύγχρονες υποδομές και τουρισμό που θα αντλεί την αξία του από τον ίδιο τον τόπο;

Ίσως το πρόβλημα να είναι ότι έχουμε ξεχάσει πότε το «πολύ» γίνεται θόρυβος. Χάσαμε το μέτρο, την αναλογία, τον ρυθμό, την καθαρότητα, την παύση, την αφαίρεση. Την αξία της απλότητας, τον μινιμαλισμό. Στην εποχή του «περισσότερου», ίσως αυτό που λείπει είναι η ικανότητα να λέμε «φτάνει!»

Πηγή: Protagon.gr